Yoğun Bakım Kalite Platformu Intensive Care Quality Platform

Blog dünyasında özellikli bir alanda üretilen yazılardan oluşan blog sayfalarına "Niş Blog" tanımlaması yapılıyor. Daldan dala atlamak haklı olarak okuyucunun hoşuna gitmeyebiliyor.  Ben de blogumun bu niş yapısını bozmadan, yoğun bakımla ilgili her şeyi burada paylaşmaya devam ederken, paramedikal birikimlerimi, ilgilerimi, hayata bakışımı aktarabilmek adına ihtiyaç hissettim. Bu ihtiyacımı karşılamak için bir You Tube kanalı açmaya karar verdim.   Yıllardır kişisel gelişim kitapları okur, videoları seyrederim. Hatta son dönemlerde eşim duymasın maaşımın neredeyse %10'nunu kitaplara verir oldum.  Hatta bir ara eşim “ okuyup durma şunları başımıza ne geldiyse bu kitaplar yüzünden geldi!” zaten diye çemkirmeye bile başlamıştı.  Kadın haklı o son kitabı okumayacaktım :)  Yeni evlenmişiz ben özel bir hastanede iyi bir maaşla çalışıyorum. Kitabın adını hatırlarsam, söyleyeyim okumayın! Öyle gaza getirdi ki beni üç ay içinde...

Bir yazımda sizlere İngilizce ile ilgili maceralarımı paylaşmak istediğimi söylemiştim. O gün bu günmüş.   1978 doğumluyum ve sanırım 12 yaşından sonra başlayan İngilizce fobim bu yaşa gelene kadar beni takip etti, tabi bununla birlikte bu durumun verdiği eziklik, eksiklik ne derseniz artık. Her şeye vakit buldum ama bu eksikliğini hissettiğim duruma bir son vermek için bir türlü motivasyon bulamadım. İki sene oldu sanırım BAE’ne gitmiştim, bir poster yazmıştık kongreye.  Çok heyecanlıyım ilk akademik yurt dışı seyahatim olacak. Dil bilmiyorum ama kimin umurunda. Bir güzel planlar yaptım, gezilecek, görülecek, duyulacak, tadılacak ne var ne yok hepsini not aldım, nereye neyle gidilir. Hava alanından otele araba kiraladım, giderken sorun olmasında dönerken nasılsa tanıştığım yurdum insanları olur düşüncesiyle.   Bu seyahatim bana aslında yurt dışında mimiklerle anlaşarak hayatımı idame ettirebileceğini göstermiş oldu.   Bu yazının amacı” İngilizce çok ta gerekli...

Merhaba, dün ki yazımda poster örneklerini vereceğimi yazmıştım. Üç yılda oldukça çok ilginç vakalar birikti. Bunların henüz hiçbirini olgu makalesine çevirmedim, bunun iki nedeni var aslında, uzman olmadan yaptığınız yayınlardan maksimum on puan alıyorsunuz. Akademik puan olarak yoğun bakım uzmanlığını aldıktan sonra yaptığınız yayınlardan 90 puan almanız gerekiyor, puan da o kadar kıt ki “bizden başkası tescilli akademisyen olmasın” kaygısıyla yapılmış sanki.  Aslında bu bahane akademisyen olmak için ünvan şart değil benim için. Esas neden akademik yazılar yazmanın kolay yolunu yeni yeni öğrenmiş olmam. Yeni başlayanların işini hızlandırabilmek için ipuçlarından ayrı bir yazıda bahsedeceğim. Kaçırmamanızı öneririm. Sayfanın en altında “ yeni yayınlardan haberdar olmak için” izle tuşunu tıklamanız ve mail adresine yazıların otomatik gelebilmesi için onay vermeniz yeterli. İlk vakamızın hikayesini okuyacaksınız, bir dahiliyeci olarak tanıyı çok daha ön...

Hemen hepiniz birçok bilimsel kongreye katıldınız. Her yerde renkli renkli panolar değişik resimli posterler , kongrelerin adetindendir. Yazar olarak önüne geçip poz vermekte olmazsa olmaz. Genelde başında pek kimse olmaz arada yazarlar bir göz atar, “var mı benim yazımı okuyan?” diye.  Şimdilerde bu manzaralarda pek kalmadı. Bir ekran, soğuuuk , renksiiiz, ruhsuuuz , ara bul bulabilirsen posterini. Hani o garip ve omuzda taşıması zor kutu da 2010’ların nostaljik resimleri arasına katılmak üzere. Ben atmadım duruyor hala, niyeyse kime göstereceksek, tam da poster boyutunda yaptırdığımız düğün resmini saklıyorum içinde 😊 Sadede gelmek gerekirse yoğun bakım yan dal eğitimine başlayan ve belki de hemen her gün ayrılmayı düşünen, aradığını bulamayan, ısınamayan arkadaşlara ve yaşadıklarına bu denebilirse, tükenmişlik sendromu na girmemeleri ya da girdikleri durumdan çıkabilmeleri için bir öneride bulunmak istiyorum. Öncelikle kazara da olsa yoğun bakımdasın...

Meslek hayatıma 112 acilde başladım, dahiliye asistanlığı ve uzmanlığı süresince gerek servis hastaları gerekse de mavi kod vakaları nedeniyle birçok arrest vakasına müdahale etmem gerekti. Okumayı seven biri olmama rağmen bu konuda nedense bir kılavuz ya da derleme okumadım, belki de sıra gelmedi. Hep eksikliğini hissettim, hastayı hızlıca entübe et, kardiyak masaja başla hasta dönerse hemen yoğun bakıma çek. Şimdi mezun olan arkadaşların çoğu bu konuda eğitim alarak fakülteden ayrılıyorlar, benim yaşıtlarım biraz şanssız. Tıp fakültesine girdiğim 95 yılından sonra bu konuda yaşadığım deneyimleri gözden geçirerek zorlandığım konuları ön plana alarak yine maddeler halinde bir çırpıda okuyabileceğiniz, kendinizi gözden geçirebileceğiniz bir özet yapmaya çalıştım, faydalı olması dileğiyle. 1) Hasta monitörize değil ise arrest durumunu anlayabilmek ve yaşam belirtisini gözleyebilmek için  hastayı omuzlarından nazikçe sarsın, yüksek sesle “iyi misiniz” diye sorun. ...

Ülkemizde hemen her yoğun bakımda, tüm hastalara “ Acute Physiologic And Chronic Health Evaluation II” ( APACHE II) hastalık şiddeti skorlaması rutin olarak yapılmakta ancak çoğu zaman dosya bilgisi olmaktan öteye geçmemekte, bu skor bize performans değerlendirmesinde nasıl yardımcı oluyor, bu yazımda kısaca bunu özetlemek istiyorum. Kritik hasta takibi yapılan karma YB’lerde hasta profilleri ve hastalık şiddetleri çok farklı olabilir. Sevk kabul merkezi olarak kabul gören hastanelerde mortalite beklentisi daha yüksek olmaktadır. Bu nedenle kaba mortalite hızı iyi bir kalite göstergesi değildir.   APACHE II hastalık şiddeti skorlama sistemi ; YB hastalarında hastalık şiddeti ve mortaliteyi öngörmede sık kullanılan skorlama sistemlerinden biridir. APACHE II ye göre beklenen ölüm oranı , bilgisayar tarafından oluşturulan bir algoritmayla hesaplanabilmektedir. K ritik hastada APACHE II gibi etkinliği kanıtlanmış bir hastalık şiddet skorlaması kullanılarak, elde edilmiş ...