İki bin yirmi beşiin 15 tatili, yavruları aldım babaannelerine götürdüm,
çocuklar memnun dersinizi çalışın diye tepelerine dikilen annelerinden
uzaklaşıp, biz çalıştık da ne oldu diyen babalarının yanında keyifleri yerinde.
Tatil bitene kadar dönmek istemiyorlar. Bizimkilerle muhabbet ediyoruz, çok
çalışmalarını istemiyorum diyorum, etrafım mutsuz doktorlarla kaplı.
Babam, “iyi ki doktor olmuşsun yavrum yoksa ben
şimdi hayatta olmazdım”
— Küçük olanı yapay zekâ kursuna başlatacağım,
diyorum.
—Annem lafa karışıyor; yavrum gerçeği varken
niye çocuğun kafasını yapayıyla dolduruyorsun? J
